رابطه جنسی در انواع هپاتیت : راهنمای جامع بیماران

بسیار موارد پیش آمده که بیماری به کلینیک آمده و با نگرانی از شروع رابطه جدیدش با فردی گفته که سابقه ابتلاء به هپاتیت داشته است. آیا این رابطه خطرناک است و یا باید فقط کمی احتیاط کنید ؟ در برخورد با این بیماران همیشه توصیه ما براین است که اولا صداقت فرد را تحسین کنید و این موضوع را به عنوان یک نکته مثبت در رابطه آینده در نظر بگیرید.  ثانیا حتما تست های آزمایش عفونت های جنسی را هر دو بدهید تا مطمئن شوید مشکل دیگری وجود ندارد. 

 

 

هپاتیت چیست 

هپاتیت یک بیماری التهابی کبد است که بیشتر اوقات ویروس‌ها عامل آن هستند. این بیماری در شکل های مختلفی ظاهر می‌شود که هر یک از آنها اثرات متفاوتی بر سلامت جسمی شما دارند .  انواع هپاتیت از راه های مختلفی از جمله رابطه جنسی منتقل می شوند . آگاهی از این بیماری و نحوه جلوگیری از منتقل شدن آن در روابط جنسی برای شما و شریکتان ضروری است.

ویروس ها و انواع  هپاتیت 

هپاتیت به معنای ملتهب شدن کبد است. ویروس‌های  متفاوتی هپاتیت  را بوجودمی آورند.  مهم‌ترین این ویروس ها  شامل هپاتیت A، B، C، D و E می‌شوند. هر یک از این انواع هپاتیت‌ها به روش‌های متفاوتی منتقل می‌شوند و می‌توانند تأثیرات مختلفی بر سلامتی داشته باشند. هپاتیت B و C به دلیل ارتباط نزدیکی با انتقال از طریق خون و مایعات بدن، در بحث روابط جنسی بسیار مهم هستند.

علائم هپاتیت

علائم هپاتیت می‌توانند بسته به نوع ویروس و شدت التهاب متفاوت باشند. برخی از علائم رایج عبارتند از:

زردی پوست و چشم‌ها (یرقان)، خستگی شدید ،درد در ناحیه شکم ، کاهش اشتها ، ادرار تیره‌رنگ ، حالت تهوع و استفراغ

در برخی افراد، به خصوص در مراحل اولیه، علائم ممکن است خفیف یا حتی نامشخص باشند.

انواع انتقال هپاتیت

هپاتیت بسته به اینکه توسط چه نوع ویروس ایجاد شده باشد، می‌تواند از طریق روش‌های مختلفی منتقل شود:

هپاتیت A و E معمولاً از طریق غذا و آب آلوده انتقال پیدا می کند و رابطه جنسی به‌طور مستقیم عامل اصلی انتقال آنها نیست.

هپاتیت B، C و D از طریق خون و مایعات بدن منتقل می‌شوند و رابطه زناشوئی محافظت‌نشده یکی از راه‌های اصلی برای  انتقال این ویروس‌ها است. البته هپاتیت B به‌طور ویژه در مایعات بدن مانند ترشحات واژن ، منی مرد و بزاق وجود دارد و در طول یک رابطه جنسی می‌تواند منتقل شود.

رابطه جنسی و هپاتیت

رابطه جنسی محافظت‌نشده می‌تواند یک از  راه های انتقال هپاتیت، به‌ویژه هپاتیت B و C، باشد. استفاده از کاندوم یکی از راهکار های مهم  و اصلی برای کاهش خطر انتقال ویروس است. در ضمن ، اگر شما یا شریک جنسی‌تان به هپاتیت مبتلا هستید، باید قبل از برقراری رابطه جنسی با یک پزشک مشورت کنید تا نکات احتیاطی لازم رعایت شود.

اگر شریک جنسی شما هپاتیت فعال دارد

اگر شریک جنسی شما مبتلا به هپاتیت، به‌ویژه هپاتیت B یا C، است، باید اقدامات محافظتی را در نظر بگیرید:

استفاده از کاندوم: کاندوم‌ می‌تواند از انتقال ویروس در طول رابطه جنسی جلوگیری کند.

واکسیناسیون: اگر شریک شما به هپاتیت B مبتلا شده است و شما واکسن نزده‌اید، بهتر است که برای زدن واکسن هپاتیت B اقدام کنید. این واکسن می‌تواند شما را در برابر این نوع ویروس محافظت کند.

آزمایش‌های منظم: برای اطمینان از اینکه ویروس به شما منتقل نشده است ، انجام آزمایش‌های روتین و مشاوره پزشکی ضروری است .

اگر شما هپاتیت دارید و می‌خواهید وارد رابطه شوید

اگر شما به هپاتیت مبتلا هستید و قصد دارید وارد رابطه جنسی شوید، موارد زیر را در نظر بگیرید:

مشورت با پزشک: قبل شروع هر نوع رابطه جنسی، با پزشک مشورت کنید تا مطمئن شوید که چه اقدامات محافظتی برای شما و شریک جنسی‌تان لازم است .

صحبت آزاد و باز با شریک جنسی : حتماً با شریک خود درباره اوضاع سلامتی‌تان صحبت کنید. این گفتگو می‌تواند چالش‌برانگیز باشد، اما صداقت و شفافیت برای محافظت از هر دوی شما ضروری است.

استفاده از کاندوم: استفاده مداوم از کاندوم در تمام روابط جنسی ضروری است تا خطر انتقال ویروس کاهش یابد.


رابطه جنسی و هپاتیت می‌تواند یک همزمانی بد و حساس باشد ، اما با رعایت مسائل ایمنی و استفاده از مشاوره‌های پزشکی، قادرید که از انتقال ویروس جلوگیری کنید و همچنان از روابط سالم و ایمن جنسی لذت ببری . اقدامات محافظتی مانند استفاده از کاندوم و واکسن می‌تواند به شما کمک کند تا بدون نگرانی از انتقال هپاتیت، زندگی جنسی سالمی داشته باشید.

اگر در گذشته به هپاتیت مبتلا بوده‌اید و بهبود یافته‌اید

امکان برقراری رابطه جنسی وجود دارد، اما شرایط شما به نوع هپاتیتی که داشته‌اید و وضعیت سلامتی کنونی شما بستگی دارد. به عنوان مثال، افرادی که از هپاتیت A یا E بهبود یافته‌اند، معمولاً نیازی به نگرانی از انتقال ویروس در رابطه جنسی ندارند، زیرا این انواع هپاتیت از طریق غذا و آب آلوده منتقل می‌شوند و نه از طریق رابطه جنسی.

در مورد هپاتیت B یا C ، اگر به طور کامل از ویروس پاک شده‌اید یا درمان مؤثری دریافت کرده‌اید، همچنان مهم است که با پزشک خود مشورت کنید و در صورت لزوم اقدامات محافظتی مانند استفاده از کاندوم را رعایت کنید . واکسیناسیون شریک جنسی شما برای هپاتیت B نیز توصیه می‌شود تا از هرگونه خطر احتمالی جلوگیری شود.

به طور کلی ، بررسی سابقه پزشکی کامل و مشاوره با پزشک برای اطمینان از ایمنی شما و شریک جنسی‌تان در این موارد اهمیت بالایی دارد.

وقتی فردی به ویروس مبتلا می‌شود، ممکن است مدتی طول بکشد تا در آزمایش ظاهر شود یا علائم و نشانه‌ها ظاهر شوند. کارشناسان این دوره را دوره نهفتگی می نامند. بروز علائم هپاتیت B ممکن است 60 تا 150 روز طول بکشد و آزمایش می تواند ویروس را پس از 1 تا 9 هفته پس از قرار گرفتن در معرض آن تشخیص دهد.

 

 

 

به گفته مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری (CDC)، میانگین زمانی که طول می کشد تا علائم ظاهر شوند 90 روز است و آزمایش ها می توانند ویروس را پس از میانگین 4 هفته شناسایی کنند.ویروس هپاتیت B (HBV) باعث التهاب در کبد می شود. می تواند حاد یا مزمن باشد.انتقال HBV از طریق مایعات بدن اتفاق می افتد.هنگامی که فردی که واکسن هپاتیت B را دریافت نکرده است با HBV تماس پیدا می کند، مدتی طول می کشد تا علائم یا نشانه های عفونت را تجربه کند.

 

 

علائم چه زمانی خود را نشان خواهند داد؟

 

همه کسانی که به هپاتیت B مبتلا می شوند علائمی ندارند. با این حال، بر اساس CDC، اگر علائم ظاهر شوند، می توانند به طور متوسط 90 روز یا 3 ماه پس از ابتلای فرد به ویروس شروع شوند.اگر چه 3 ماه میانگین است، اما علائم می تواند در هر زمانی بین 2 تا 5 ماه پس از قرار گرفتن در معرض شروع شود.منبع معتبر سازمان بهداشت جهانی (WHO) بیان می کند که دوره کمون بین 30 روز تا 6 ماه است.

 

 

چه زمانی آزمایشات هپاتیت B را تشخیص می دهند؟

 

معمولاً پزشک چندین آزمایش را برای بررسی HBV و آنتی ژن های آن تجویز می کند. وجود یک آنتی ژن سطحی به نام HBs-AG در خون فرد نشان دهنده عفونت جدید و فعلی است.یک آزمایش می تواند این منبع مطمئن 1 تا 9 هفته پس از تماس فرد با ویروس را شناسایی کند. میانگین تشخیص حدود 4 هفته پس از قرار گرفتن در معرض رخ می دهد.

 

 

چه مدت می توان ویروس را به دیگران منتقل کرد؟

 

 

CDC بیان می کند که در نیمی از مواردی که علائم ایجاد می شود، ویروس دیگر نمی تواند ظرف 7 هفته پس از شروع علائم به دیگران منتقل شود.فردی که به هپاتیت B مزمن مبتلا نشود، 15 هفته پس از شروع علائم، آزمایش HBsAG منفی خواهد بود.
در افرادی که به هپاتیت B مزمن مبتلا می شوند، ویروس همچنان می تواند به دیگران منتقل شود.

 

 

اگر فردی علائمی نداشته باشد چه مدت می تواند ویروس را به دیگران منتقل کند؟

 

 

ممکن است فرد هیچ علامتی نداشته باشد و ویروس همچنان به دیگران منتقل شود. از آنجایی که هیچ علامتی وجود ندارد، هیچ راهی برای اطلاع از گسترش بیماری وجود ندارد.

 

ویروس چگونه منتقل می شود؟

 

به طور کلی، ویروس از طریق تماس گاه به گاه با فردی که به هپاتیت B مبتلا است، منتقل نمی شود. ویروس زمانی پخش می شود که خون، مایع منی یا سایر مایعات بدن آلوده به بدن فردی که ویروس ندارد وارد شود.این معمولاً از طریق:

-زایمان
-فعالیت جنسی
-استفاده مشترک از سوزن یا سرنگ
-تماس با زخم های باز یا زخم های فرد مبتلا به ویروس
-به اشتراک گذاشتن وسایلی مانند مسواک یا تیغ
-آسیب تصادفی سوزن

ویروس می تواند حداقل 7 روز روی سطوح زنده بماند .

 

 

علائم و مدت

 

بسیاری از افراد مبتلا به هپاتیت B ممکن است متوجه نباشند که به آن مبتلا هستند، زیرا ممکن است علائمی نداشته باشند.شدت و طول مدت علائم در افرادی که هیچ علامتی را تجربه نمی کنند می تواند متفاوت باشد. آنها همچنین بین هپاتیت حاد B و عفونت مزمن هپاتیت B متفاوت خواهند بود.علائم شایع هپاتیت B حاد عبارتند از:

-تب
-خستگی
-درد یا درد عضلانی
-مدفوع رنگ پریده
-از دست دادن اشتها
-دل درد
-حالت تهوع یا استفراغ
-ادرار تیره
-زرد شدن پوست یا زردی

علائم هپاتیت B حاد معمولا چندین هفته طول می کشد، اما برخی از افراد ممکن است علائم را تا 6 ماه تجربه کنند.
هپاتیت B مزمن باعث بروز علائم در افراد نمی شود. با این حال، در برخی موارد، می تواند منجر به سیروز یا سرطان کبد شود.

اگر فردی فکر می کند که با هپاتیت B تماس داشته است، حتی اگر علائم وجود نداشته باشد، باید آزمایش دهد.برای انجام آزمایش، فرد می تواند به مطب پزشک، یا مرکز بهداشت مراجعه کند.

 

 

هیچ درمانی برای هپاتیت B وجود ندارد.در صورت وجود علائم، فرد باید اطمینان حاصل کند که استراحت کرده و تغذیه کافی دریافت کرده و مایعات فراوان بنوشد. اگر علائم شدیدتر باشد، ممکن است فرد نیاز به مراجعه به بیمارستان داشته باشد.تقریباً از هر 20 بزرگسال، 1 نفر به هپاتیت B مزمن مبتلا می شود. برخی از افراد مبتلا به هپاتیت B مزمن تحت درمان قرار می گیرند، اما همه به درمان نیاز ندارند.هیچ درمانی هپاتیت مزمن را درمان نمی کند، بنابراین ممکن است فرد به طور نامحدود به درمان نیاز داشته باشد. درمان ها به طور کلی شامل داروهای ضد ویروسی است.در افراد مبتلا به سیروز یا سرطان کبد مرتبط با هپاتیت B، پزشک ممکن است پیوند کبد را در نظر بگیرد.اگر فردی تشخیص هپاتیت B مزمن را دریافت کند، باید:

-واکسن هپاتیت A را دریافت کنید
-آزمایش هپاتیت C بدهید
-از یک رژیم غذایی سالم و متعادل پیروی کنید
-به فعالیت بدنی بپردازند

آنها همچنین باید قبل از مصرف هر گونه دارو یا مکمل، با یک متخصص مراقبت های بهداشتی مشورت کنند تا مطمئن شوند که به کبد آسیب نرسانند.

هر کسی که مشکوک به تماس با HBV است باید در اسرع وقت با پزشک مشورت کند.پزشک می‌تواند از طریق واکسن‌ها و دارویی به نام گلوبولین ایمنی هپاتیت B، پروفیلاکسی پس از مواجهه (PEP) ارائه دهد. PEP می تواند از عفونت و آسیب کبدی جلوگیری کند.
همچنین در صورت مشاهده هر یک از علائم هپاتیت B یا اگر می داند که به هپاتیت B مبتلا است و علائم وی بدتر می شود، باید با پزشک تماس بگیرد.